Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Psaumes » Psaume 42

Psaumes - Psaume 42


Psaume 42



Ps 42, 1 : D’ar mestr-kaner. Barzhoneg. Eus mibien Kore.

Comme un cerf altéré cherche l'eau vive, * ainsi mon âme te cherche toi, mon Dieu. Ps 42, 2 : Evel ma hirvoud an heizez d’an dourioù bev, evel-se emañ va ene ouzh o c’hoantaat, Aotrou Doue.

Mon âme a soif de Dieu, le Dieu vivant ; * quand pourrai-je m'avancer, paraître face à Dieu ? Ps 42, 3 : Sec’hed en deus va ene a Zoue, a Zoue ar vuhez ; pegoulz ez in da welout splannder Doue ?

Je n'ai d'autre pain que mes larmes, le jour, la nuit, * moi qui chaque jour entends dire : « Où est-il ton Dieu ? » Ps 42, 4 : Va bara, deiz ha noz, eo va daeroù, pa lavarer ouzhin hep paouez: « Pelec’h emañ da Zoue ? ».

Je me souviens, et mon âme déborde : * en ce temps-là, je franchissais les portails ! Je conduisais vers la maison de mon Dieu la multitude en fête, * parmi les cris de joie et les actions de grâce. Ps 42, 5 : Soñj am eus hag em c’halon en em skuilh va eñvorioù ; penaos e kerzhen e penn an dud ouzh o bleinañ da di Doue, e-kreiz meuleudioù a levenez, gant an engroez en e drivli.

R / Pourquoi te désoler, ô mon âme, et gémir sur moi ? * Espère en Dieu ! De nouveau je rendrai grâce : il est mon sauveur et mon Dieu ! Ps 42, 6 : Perak e vezez mantret, va ene, ha perak hirvoudiñ ? Esper e Doue, rak e veuliñ a fell din, eñ va salver ha va Doue. *

Si mon âme se désole, je me souviens de toi, * depuis les terres du Jourdain et de l'Hermon, depuis mon humble montagne. Ps 42, 7 : Mantret em c’hreiz e vez va ene pa soñjan ennoc’h eus douar ar Jordan hag an Hermon, eus ar menez Misar.

L'abîme appelant l'abîme à la voix de tes cataractes, * la masse de tes flots et de tes vagues a passé sur moi. Ps 42, 8 : An islonk a c’halv an islonk gant trouz ho lammdourioù ; holl donnoù ha gwagennoù ho lanv a zo tremenet warnon.

Au long du jour, le Seigneur m'envoie son amour ; * et la nuit, son chant est avec moi, prière au Dieu de ma vie. Ps 42, 9 : Ra blijo gant Doue reiñ din e c’hras ; ’hed an deiz, ’hed an noz e kanin deoc’h hag ho meulin, Doue va buhez !

Je dirai à Dieu, mon rocher : « Pourquoi m'oublies-tu ? * Pourquoi vais-je assombri, pressé par l'ennemi ? » Ps 42, 10 : Lavarout a ran d’am Doue : « Va roc’hell ez oc’h-c’hwi. Perak va ankouaat, perak e kerzhan en dristidigezh, kalemarc’het gant an enebour ?

Outragé par mes adversaires, je suis meurtri jusqu'aux os, * moi qui chaque jour entends dire : « Où est-il ton Dieu ? » Ps 42, 11 : Va eskern ennon a zo brevet, gant dismegañsoù va gwaskerien, pa c’houlennont ouzhin a-hed an deiz : « Pelec’h emañ da Zoue ? ».

R / Pourquoi te désoler, ô mon âme, et gémir sur moi ? * Espère en Dieu ! De nouveau je rendrai grâce : il est mon sauveur et mon Dieu ! Ps 42, 12 : Perak out mantret, va ene, ha perak hirvoudiñ ? Esper e Doue, rak e veuliñ a fell din, eñ, va salver ha va Doue.