Salmoù - Salm 102
Salm : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67 | 68 | 69 | 70 | 71 | 72 | 73 | 74 | 75 | 76 | 77 | 78 | 79 | 80 | 81 | 82 | 83 | 84 | 85 | 86 | 87 | 88 | 89 | 90 | 91 | 92 | 93 | 94 | 95 | 96 | 97 | 98 | 99 | 100 | 101 | 102 | 103 | 104 | 105 | 106 | 107 | 108 | 109 | 110 | 111 | 112 | 113 | 114 | 115 | 116 | 117 | 118 | 119 | 120 | 121 | 122 | 123 | 124 | 125 | 126 | 127 | 128 | 129 | 130 | 131 | 132 | 133 | 134 | 135 | 136 | 137 | 138 | 139 | 140 | 141 | 142 | 143 | 144 | 145 | 146 | 147 | 148 | 149 | 150
Salm 102
Ps 102, 1 : Pedenn un den kaezh digalonekaet, pa vez dirak an Aotrou, o skuilhañ e glemmvan.
Seigneur, entends ma prière : que mon cri parvienne jusqu'à toi ! Ps 102, 2 : Aotrou, selaouit va fedenn, ha ra savo betek ennoc’h va garmadenn.
Ne me cache pas ton visage le jour où je suis en détresse ! Le jour où j'appelle, écoute-moi ; viens vite, réponds-moi ! Ps 102, 3 : Na guzhit ket ho tremm ouzhin e deiz va enkrez, stouit ho skouarn war-zu ennon, en deiz m’ho kalvan, respontit buan.
Mes jours s'en vont en fumée, mes os comme un brasier sont en feu ; Ps 102, 4 : Rak va c’horf a steuz evel moged, ha va eskern a vez dêvet evel gant un tan.
mon coeur se dessèche comme l'herbe fauchée, j'oublie de manger mon pain ; Ps 102, 5 : Skoet e vez va c’halon, disec’het evel geot, ankounac’haat a ran debriñ va bara.
à force de crier ma plainte, ma peau colle à mes os. Ps 102, 6 : Dre forzh teurel va garmadenn, e peg va c’hroc’hen ouzh va eskern.
Je ressemble au corbeau du désert, je suis pareil à la hulotte des ruines : Ps 102, 7 : Heñvel on ouzh pelikan ar gouelec’h, heñvel ouzh kaouenn an dismantroù.
je veille la nuit, comme un oiseau solitaire sur un toit. Ps 102, 8 : Ne gouskan mui ken hag e hirvoudan, evel ur golvan e-unan-penn war an doenn.
Le jour, mes ennemis m'outragent ; dans leur rage contre moi, ils me maudissent. Ps 102, 9 : A-hed an deiz, va enebourien a ra dismegañs din, ar re am enore gwechall a daol warnon o mallozh.
La cendre est le pain que je mange, je mêle à ma boisson mes larmes. Ps 102, 10 : Setu ma tebran ludu e-giz bara, ha gant va evaj e veskan va daeroù,
Dans ton indignation, dans ta colère, tu m'as saisi et rejeté : Ps 102, 11 : en abeg d’ho fulor ha d’ho kounnar, dre m’hoc’h eus va distroadet ha distaolet.
l'ombre gagne sur mes jours, et moi, je me dessèche comme l'herbe. Ps 102, 12 : Deizioù va buhez a ya war ziskar evel ar skeud, evel geot o tisec’hañ emaon. *
Mais toi, Seigneur, tu es là pour toujours ; d'âge en âge on fera mémoire de toi. Ps 102, 13 : C’hwi avat, Aotrou, a dron da virviken, hag ho meuleudi a bad a rummad da rummad.
Toi, tu montreras ta tendresse pour Sion ; il est temps de la prendre en pitié : l'heure est venue. Ps 102, 14 : C’hwi a savo, truez ho pezo ouzh Sion, rak poent eo kaout truez outi,
Tes serviteurs ont pitié de ses ruines, ils aiment jusqu'à sa poussière. Ps 102, 15 : rak ho servijerien a gar mein he rivinoù, un druez eo dezho gwelout he dismantroù.
Les nations craindront le nom du Seigneur, et tous les rois de la terre, sa gloire : Ps 102, 16 : Ar Broadoù neuze o devezo doujañs ouzh anv an Aotrou, hag holl rouaned an douar a anavezo e c’hloar,
quand le Seigneur rebâtira Sion, quand il apparaîtra dans sa gloire, Ps 102, 17 : pa savo an Aotrou Kêr Sion a-nevez, pa ’n em ziskouezo enni en e splannder ;
il se tournera vers la prière du spolié, il n'aura pas méprisé sa prière. Ps 102, 18 : pa ’n em droio war-zu pedenn ar reuzeudig, pa ne zisprizo ket ken e c’houlenn.
Que cela soit écrit pour l'âge à venir, et le peuple à nouveau créé chantera son Dieu : Ps 102, 19 : Ra vezo skrivet se evit ar rummadoù da zont, d’ar bobl nevez da veuliñ an Aotrou ;
« Des hauteurs, son sanctuaire, le Seigneur s'est penché ; du ciel, il regarde la terre Ps 102, 20 : rak an Aotrou en deus stouet e benn eus lein e santual, eus an Neñv en deus sellet ouzh an douar,
pour entendre la plainte des captifs et libérer ceux qui devaient mourir. » Ps 102, 21 : evit klevout klemmoù ar prizoniad, evit dieubiñ ar re ouestlet d’ar marv;
On publiera dans Sion le nom du Seigneur et sa louange dans tout Jérusalem, Ps 102, 22 : evit adlavarout e Sion anv an Aotrou, hag e Jeruzalem e veuleudi,
au rassemblement des royaumes et des peuples qui viendront servir le Seigneur. Ps 102, 23 : pa ’n em strollo an holl bobloù a-gevret, hag ar rouantelezhioù da servijañ an Aotrou.
Il a brisé ma force en chemin, réduit le nombre de mes jours. Ps 102, 24 : Setu va nerzh brevet e-kreiz va hent, krennet hoc’h eus, Aotrou Doue, diwar va deizioù. Lavaret em eus : « Va Doue,
Et j'ai dit : « Mon Dieu, ne me prends pas au milieu de mes jours ! » Tes années recouvrent tous les temps : + Ps 102, 25 : na dennit ket va buhez diganin e-kreiz va amzer, tra ma talc’h ho ploavezhioù-c’hwi a rummad da rummad.
autrefois tu as fondé la terre ; le ciel est l'ouvrage de tes mains. Ps 102, 26 : Diazezet hoc’h eus an douar en amzer gentañ, hag an neñv a zo labour ho taouarn.
Ils passent, mais toi, tu demeures : + ils s'usent comme un habit, l'un et l'autre ; tu les remplaces comme un vêtement. Ps 102, 27 : Int a yelo da goll, c’hwi avat a chomo, int-i holl a uzo evel ur gwiskamant, evel ur pezh-dilhad a ziwisker e tennot anezho.
Toi, tu es le même ; tes années ne finissent pas. Ps 102, 28 : E-pad ma chomot an hevelep hini, ha na vezo fin ebet d’ho ploavezhioù.
Les fils de tes serviteurs trouveront un séjour, et devant toi se maintiendra leur descendance. Ps 102, 29 : Mibien ho servijerien a chomo da virviken, hag o lignez a bado dirak ho tremm ».
