Salmoù - Salm 139
Salm : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67 | 68 | 69 | 70 | 71 | 72 | 73 | 74 | 75 | 76 | 77 | 78 | 79 | 80 | 81 | 82 | 83 | 84 | 85 | 86 | 87 | 88 | 89 | 90 | 91 | 92 | 93 | 94 | 95 | 96 | 97 | 98 | 99 | 100 | 101 | 102 | 103 | 104 | 105 | 106 | 107 | 108 | 109 | 110 | 111 | 112 | 113 | 114 | 115 | 116 | 117 | 118 | 119 | 120 | 121 | 122 | 123 | 124 | 125 | 126 | 127 | 128 | 129 | 130 | 131 | 132 | 133 | 134 | 135 | 136 | 137 | 138 | 139 | 140 | 141 | 142 | 143 | 144 | 145 | 146 | 147 | 148 | 149 | 150
Salm 139
Tu me scrutes, Seigneur, et tu sais ! + Ps 139, 1 : D’ar mestr-kaner. Eus David. Salm. Aotrou, va amprouet hoc’h eus ha va anavezet,
Tu sais quand je m'assois, quand je me lève ; de très loin, tu pénètres mes pensées. Ps 139, 2 : gouzout a rit pac’h azezan ha pa adsavan. Eus a bell e welit diabarzh va soñjoù,
Que je marche ou me repose, tu le vois, tous mes chemins te sont familiers. Ps 139, 3 : pa gerzhan ha pa ziskuizhan e sellit. Ouzh va holl hentoù e taolit evezh,
Avant qu'un mot ne parvienne à mes lèvres, déjà, Seigneur, tu le sais. Ps 139, 4 : n’emañ ket c’hoazh ar gomz war va zeod, setu mac’h anavezit, Aotrou, va holl lavaroù.
Tu me devances et me poursuis, tu m'enserres, tu as mis la main sur moi. Ps 139, 5 : Va stardañ a rit a-ziadreñv, a-ziaraok, lakaet hoc’h eus ho torn warnon.
Savoir prodigieux qui me dépasse, hauteur que je ne puis atteindre ! Ps 139, 6 : O ! skiant vurzhudus, ne c’hellan ket he c’hompren, ken uhel ma ne c’hellan ket he zizhout.
Où donc aller, loin de ton souffle ? où m'enfuir, loin de ta face ? Ps 139, 7 : Pelec’h ez afen da bellaat diouzh ho spered, pelec’h da dec’hel diouzh ho selled ?
Je gravis les cieux : tu es là ; je descends chez les morts : te voici. Ps 139, 8 : Mar pignan en Neñv emaoc’h eno, mar gourvezan e bro ar marv, setu c’hwi en-dro.
Je prends les ailes de l'aurore et me pose au-delà des mers : Ps 139, 9 : Mar kemerfen divaskell ar gouloù-deiz, mar d-afen da chom war harzoù ar mor,
même là, ta main me conduit, ta main droite me saisit. Ps 139, 10 : eno c’hoazh eo ho torn am degasfe, ho torn dehou an hini am dalc’hfe.
J'avais dit : « Les ténèbres m'écrasent ! » mais la nuit devient lumière autour de moi. Ps 139, 11 : Mar lavaran : « Ra vezin beuzet en deñvalijenn, hag an noz dall d’am goloio »,
Même la ténèbre pour toi n'est pas ténèbre, et la nuit comme le jour est lumière ! Ps 139, 12 : an deñvalijenn ne guzh netra d’ho sell, hag an noz evidoc’h a zo ken splann hag an deiz, an deñvalijenn evel ar sklerijenn.
C'est toi qui as créé mes reins, qui m'as tissé dans le sein de ma mère. Ps 139, 13 : C’hwi an hini en deus stummet va lounezhi, c’hwi hoc’h eus va gwiadet e korf va mamm.
Je reconnais devant toi le prodige, l'être étonnant que je suis : * étonnantes sont tes oeuvres toute mon âme le sait. Ps 139, 14 : Ho meuliñ a ran ken souezhus m’on bet furmet, ken burzhudus ma 'z eo hoc’h oberoù, va ene hoc’h eus peuranavezet.
Mes os n'étaient pas cachés pour toi * quand j'étais façonné dans le secret, modelé aux entrailles de la terre. Ps 139, 15 : Ne oa ket kuzh evidoc’h va eskern, pa oan furmet er sekred, pa oan steuet e donder an douar.
J'étais encore inachevé, tu me voyais ; * sur ton livre, tous mes jours étaient inscrits, recensés avant qu'un seul ne soit ! Ps 139, 16 : Me diziorreet c’hoazh, ho taoulagad o deus va gwelet ; en ho levr e oant skrivet holl, va deizioù, divizet ha kontet, a-raok ma vefe bet unan anezho.
Que tes pensées sont pour moi difficiles, Dieu, que leur somme est imposante ! Ps 139, 17 : Evidon avat, na diaes eo ho soñjoù, Aotrou Doue ; na divent eo an niver anezho.
Je les compte : plus nombreuses que le sable ! Je m'éveille : je suis encore avec toi. Ps 139, 18 : Da gontañ ez int niverusoc’h eget traezh an aod ; ha pa zeufen a-benn anezho, em befe c’hoazh d’hoc’h anavezout.
[Dieu, si tu exterminais l'impie ! Hommes de sang, éloignez-vous de moi ! Ps 139, 19 : Aotrou Doue, plijet ganeoc’h lazhañ an den disakr, ra bellaio diouzhin an dud a skuilh ar gwad :
Tes adversaires profanent ton nom : ils le prononcent pour détruire. Ps 139, 20 : Rak a-enep deoc’h en em savont gant falsentez, gant treitouriezh en em zougont da stourm ouzhoc’h.
Comment ne pas haïr tes ennemis, Seigneur, ne pas avoir en dégoût tes assaillants ? Ps 139, 21 : Daoust ha ne dlean ket kasaat ar re ho kasa, Aotrou, bezañ heuget gant ar re a sav a-enep deoc’h ?
Je les hais d'une haine parfaite, je les tiens pour mes propres ennemis.] Ps 139, 22 : O c’hasaet em eus gant kasoni leizh va c’halon, enebourien int deuet da vezañ evidon.
Scrute-moi, mon Dieu, tu sauras ma pensée éprouve-moi, tu connaîtras mon coeur. Ps 139, 23 : Furchit ennon, Aotrou Doue, hag anavezit va c’halon ; va amprouit hag anavezit va soñjoù :
Vois si je prends le chemin des idoles, et conduis-moi sur le chemin d'éternité Ps 139, 24 : gwelit hag-eñ e kerzhan war hent an dirollerezh, ha va bleinit en hent peurbadel.
